از مرز خوابم می گذشتمنقل شده
سایه تاریک یک نیلوفر
روی همه این ویرانه ها فرو افتاده بود
کدامین باد بی پروا
دانه این نیلوفر را به سرزمین خواب من آورد ؟
در پس درهای شیشه ای رویاها
در مرداب بی ته ایینه ها
هر جا که من گوشه ای از خودم را مرده بودم
چشمانم را در ویرانه خوابم گشودم
نیلوفر به همه زندگی ام پیچیده بود
در رگهایش من بودم که می دویدم
هستی اش درمن ریشه داشت
نوشتن آخرین پناه برای کسیست که همه چیزش را از دست داده. . .
Thursday, March 10, 2011
نیلوفر
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
No comments:
Post a Comment